دعاى عرفه

روز عرفه روز مناجات و دعا با خداوند است و امام حسین علیه السلام دراین روز مناجات بسیار زیبایی با خداوند کردند که متن آن در ادامه آورده شده است شایسته است که ماهم به پیروی از ایشان در این روز این گونه به مناجات با پرودگار خویش بپردازیم...

 

یکی از دعاهایی که در روز عرفه خوانده می‌شود، دعاى عرفه‌ حضرت سید الشهداء ـ‌علیه‌السلام‌ـ است.

 بشر و بشیر، پسران غالب اسدى، روایت کرده‏اند که عصر روز عرفه در صحرای عرفات، در خدمت آن حضرت بودیم. پس امام حسین با گروهى از اهل‌بیت و فرزندان و شیعیان، با نهایت فروتنی و خشوع، در قسمت چپ کوه ایستادند و روى مبارک را به‌سوی کعبه گردانیدند، دست‌ها را در برابر صورتشان گرفتند و مانند مسکینى که طعام بطلبد، این دعا را خواندند:


الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَیْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لاَ لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لاَ کَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ‏
 ستایش مخصوص آن خدایى است که هیچ‌کس در عالم سر از حکم و فرمانش نتواند کشید و بخشش او را منع نتواند کرد و هیچ صانعى در آفرینش مانند صنع او پدید نتواند ساخت


وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِکْمَتِهِ الصَّنَائِعَ‏

 و اوست بخشنده بى‏پایان و انواع بدایع مخلوقات را بیافرید و به حکمت بالغه صنایع را متقن فرمود

لاَ تَخْفَى عَلَیْهِ الطَّلاَئِعُ وَ لاَ تَضِیعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ (أَتَى بِالْکِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلاَمِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ لِلْخَلِیقَهِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ)
 نه چیزى در جهان پدید آید که ازنظر عنایتش هرگز پنهان گردد و نه آنچه نزدش ودیعه نهند، هیچ‌گاه نابود شود

جَازِی کُلِّ صَانِعٍ وَ رَائِشُ کُلِّ قَانِعٍ وَ رَاحِمُ کُلِّ ضَارِعٍ‏
 عمل هر کس را پاداش دهد و امور اهل قناعت را اصلاح کند، به حال هر کس به درگاهش تضرع و زارى کند، ترحم فرماید

وَ مُنْزِلُ الْمَنَافِعِ وَ الْکِتَابِ الْجَامِعِ بِالنُّورِ السَّاطِعِ‏
 هر منفعت را به خلق او نازل گرداند چنانکه کتاب جامع را با نور علم و اشراق ایمان او نازل فرمود

وَ هُوَ لِلدَّعَوَاتِ سَامِعٌ وَ لِلْکُرُبَاتِ دَافِعٌ وَ لِلدَّرَجَاتِ رَافِعٌ وَ لِلْجَبَابِرَهِ قَامِعٌ‏
 اوست که دعاى بندگان را مستجاب مى‏گرداند و گرفتاری‌هایشان را دفع می‌کند و مقامشان را بالا می‌برد و گردنکشان را سرکوب می‌کند

فَلاَ إِلَهَ غَیْرُهُ وَ لاَ شَیْ‏ءَ یَعْدِلُهُ وَ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ
 پس غیر آن ذات یکتا هیچ خدایى نیست و او را عدیل نباشد و مثل و مانند ندارد

وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ وَ هُوَ عَلَى کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ
 شنواى دعاى خلق و بیناى امور عالم است به دقایق اشیاء بصیر و آگاه است و بر هر چیز توانایى و قدرت کامل دارد

اللَّهُمَّ إِنِّی أَرْغَبُ إِلَیْکَ وَ أَشْهَدُ بِالرُّبُوبِیَّهِ لَکَ‏
 اى خدا، من اشتیاق دارم و به یکتائی‌ات گواه و به ربوبیتت معترفم

مُقِرّاً (مُقِرٌّ) بِأَنَّکَ رَبِّی وَ أَنَّ إِلَیْکَ مَرَدِّی ابْتَدَأْتَنِی بِنِعْمَتِکَ قَبْلَ أَنْ أَکُونَ شَیْئًا مَذْکُوراً
 و مى‏دانم که تو مربى و پروردگار منى و بازگشت من به‌سوی توست تو در اول که من نابود بودم

وَ خَلَقْتَنِی مِنَ التُّرَابِ ثُمَّ أَسْکَنْتَنِی الْأَصْلاَبَ آمِناً لِرَیْبِ الْمَنُونِ وَ اخْتِلاَفِ الدُّهُورِ وَ السِّنِینَ‏
 به من نعمت وجود بخشیدى و مرا از خاک بیافریدى آنگاه در صلب پدرانم جاى دادى و از حوادث زمان و موانع دهر و اختلاف و تغییرات روزگاران مرا محفوظ داشتى

فَلَمْ أَزَلْ ظَاعِناً مِنْ صُلْبٍ إِلَى رَحِمٍ فِی تَقَادُمٍ مِنَ الْأَیَّامِ الْمَاضِیَهِ وَ الْقُرُونِ الْخَالِیَهِ
 تا آنکه پی‌درپی از یکایک پشت پدرانم به رحم مادران انتقال یافتم در آن ایام پیشین و دوران گذشته

لَمْ تُخْرِجْنِی لِرَأْفَتِکَ بِی وَ لُطْفِکَ لِی (بِی) وَ إِحْسَانِکَ إِلَیَّ فِی دَوْلَهِ أَئِمَّهِ الْکُفْرِ الَّذِینَ نَقَضُوا عَهْدَکَ وَ کَذَّبُوا رُسُلَکَ‏
 و ازآنجاکه با من رأفت و مهربانى داشتى و نظر لطف و احسان مرا در دور سلطنت پیشوایان کفر و ضلالت که عهد تو را شکستند و رسولانت را تکذیب کردند به دنیا نیاوردى

لَکِنَّکَ أَخْرَجْتَنِی (رَأْفَهً مِنْکَ وَ تَحَنُّناً عَلَیَّ) لِلَّذِی سَبَقَ لِی مِنَ الْهُدَى الَّذِی لَهُ یَسَّرْتَنِی‏
 ولیکن زمانى به وجود آوردى که از برکت پیشواى توحید، حضرت خاتم پیغمبرانت، مقام هدایت که در علم ازلی‌ات مقرر بود، بر من میسر فرمودى

وَ فِیهِ أَنْشَأْتَنِی وَ مِنْ قَبْلِ ذَلِکَ رَؤُفْتَ بِی بِجَمِیلِ صُنْعِکَ وَ سَوَابِغِ نِعَمِکَ‏
 و در این عصر هدایت مرا پرورش دادى و از این پیش هم پیوسته با من نیکویى و مهربانى کردى و به نعمت فراوانم متنعم ساختى

فَابْتَدَعْتَ خَلْقِی مِنْ مَنِیٍّ یُمْنَى وَ أَسْکَنْتَنِی فِی ظُلُمَاتٍ ثَلاَثٍ بَیْنَ لَحْمٍ وَ دَمٍ وَ جِلْدٍ
 تا آنگاه‌که آفرینشم به مشیتت از آب نطفه فرمودى و در ظلمات سه‌گانه در میان لحم و دمم مسکن دادى

لَمْ تُشْهِدْنِی خَلْقِی (لَمْ تُشَهِّرْنِی بِخَلْقِی) وَ لَمْ تَجْعَلْ إِلَیَّ شَیْئًا مِنْ أَمْرِی‏
 نه مرا از کیفیت خلقتم آگه ساختى و نه کارى در آفرینشم به من واگذار کردى

ثُمَّ أَخْرَجْتَنِی لِلَّذِی سَبَقَ لِی مِنَ الْهُدَى إِلَى الدُّنْیَا تَامّاً سَوِیّاً
 تا آنکه مرا بر آن رتبه معرفت و هدایت علم ازلى با خلقت کامل و آراسته به دنیا آوردى

وَ حَفِظْتَنِی فِی الْمَهْدِ طِفْلاً صَبِیّاً وَ رَزَقْتَنِی مِنَ الْغِذَاءِ لَبَناً مَرِیّاً
 و در گهواره که کودکى ناتوان بودم مرا نگهداشتى و از شیر مادر غذایى گوارا روزیم کردى

وَ عَطَفْتَ عَلَیَّ قُلُوبَ الْحَوَاضِنِ وَ کَفَّلْتَنِی الْأُمَّهَاتِ الرَّوَاحِمَ (الرَّحَائِمَ) وَ کَلَأْتَنِی مِنْ طَوَارِقِ الْجَانِ‏
 و دل‌های دایگان را به من مهربان ساختى، مادران مهربان را براى محافظتم از آسیب جن و شیطان برگماشتى

وَ سَلَّمْتَنِی مِنَ الزِّیَادَهِ وَ النُّقْصَانِ فَتَعَالَیْتَ یَا رَحِیمُ یَا رَحْمَانُ‏
 و از عیب :/.. نقصان خلقتم را پیراستى، به‌هر‌حال بسى بلندمرتبه خداى مهربانى

حَتَّى إِذَا اسْتَهْلَلْتُ نَاطِقاً بِالْکَلاَمِ أَتْمَمْتَ عَلَیَّ سَوَابِغَ الْإِنْعَامِ وَ رَبَّیْتَنِی زَائِداً فِی کُلِّ عَامٍ‏
 پس آنگاه‌که زبانم به سخن گشودى و نعمت بى‏حدت بر من تمام کردى و در هرسال به تربیتت فزون‌تر شدم

حَتَّى إِذَا اکْتَمَلَتْ فِطْرَتِی وَ اعْتَدَلَتْ مِرَّتِی (سَرِیرَتِی) أَوْجَبْتَ عَلَیَّ حُجَّتَکَ بِأَنْ أَلْهَمْتَنِی مَعْرِفَتَکَ وَ رَوَّعْتَنِی بِعَجَائِبِ
حِکْمَتِکَ (فِطْرَتِکَ)
 و خلقتم مقام کمال یافت و قواى جسم و جانم به حد اعتدال رسید، پس حجت را بر من الزام نمودى و معرفت خود را به قلبم الهام فرمودى و در عجایب حکمت‌های خویش چشم عقلم را حیران ساختى

وَ أَیْقَظْتَنِی لِمَا ذَرَأْتَ فِی سَمَائِکَ وَ أَرْضِکَ مِنْ بَدَائِعِ خَلْقِکَ وَ نَبَّهْتَنِی لِشُکْرِکَ وَ ذِکْرِکَ‏
 و مرا بیدار و هشیار کردى تا در آسمان و زمین بدایع مخلوقاتت را مشاهده کنم و مرا به یاد خود و شکر نعمت‌های بى‏حد خویش متذکر ساختى

وَ أَوْجَبْتَ عَلَیَّ طَاعَتَکَ وَ عِبَادَتَکَ وَ فَهَّمْتَنِی مَا جَاءَتْ بِهِ رُسُلُکَ‏
 و فرض نمودی بر من طاعت و عبادتت را و فهم علوم و حقایقى که پیمبرانت به وحى آوردند به من عطا فرمودى

وَ یَسَّرْتَ لِی تَقَبُّلَ مَرْضَاتِکَ وَ مَنَنْتَ عَلَیَّ فِی جَمِیعِ ذَلِکَ بِعَوْنِکَ وَ لُطْفِکَ‏
 و روح بزرگ مرا براى فهم پذیرفتن عطا کردى و به سعه‌صدر در یافتن مقام رضا و تسلیم را بر من آسان کردى و در تمام این مرحمت‌ها بر من به اعانت و لطف خود منت گذاردى

ثُمَّ إِذْ خَلَقْتَنِی مِنْ خَیْرِ (حُرِّ) الثَّرَى لَمْ تَرْضَ لِی یَا إِلَهِی نِعْمَهً (بِنِعْمَهٍ) دُونَ أُخْرَى‏
 سپس که مرا از بهترین خاک بیافریدى و براى آسایش من به یک نوع نعمت راضى نشدى بلکه به انواع نعمت‌های بی‌شمار مرا متنعم ساختى

وَ رَزَقْتَنِی مِنْ أَنْوَاعِ الْمَعَاشِ وَ صُنُوفِ الرِّیَاشِ بِمَنِّکَ الْعَظِیمِ الْأَعْظَمِ عَلَیَّ وَ إِحْسَانِکَ الْقَدِیمِ إِلَیَ‏
 و به هرگونه طعام و لباس و اثاث زندگى برخوردارم کردى و همه صرف لطف بى‏حد و احسان نامتناهى تو بود

حَتَّى إِذَا أَتْمَمْتَ عَلَیَّ جَمِیعَ النِّعَمِ وَ صَرَفْتَ عَنِّی کُلَّ النِّقَمِ‏
 و چون هرگونه نعمت را بر من تمام کردى و هرگونه رنج و بلا را از من برطرف نمودى

لَمْ یَمْنَعْکَ جَهْلِی وَ جُرْأَتِی عَلَیْکَ أَنْ دَلَلْتَنِی إِلَى (عَلَى) مَا یُقَرِّبُنِی إِلَیْکَ وَ وَفَّقْتَنِی لِمَا یُزْلِفُنِی لَدَیْکَ‏
 باز جهل و بى‏باکى من تو را مانع از این لطف بزرگ نشد که دلالتم کنى و به هر چه سبب خشم و غضب توست و به مقام قرب خود موفق سازى

فَإِنْ دَعَوْتُکَ أَجَبْتَنِی وَ إِنْ سَأَلْتُکَ أَعْطَیْتَنِی وَ إِنْ أَطَعْتُکَ شَکَرْتَنِی‏
 و با همه بی‌باکی و گناه باز هر وقت تو را خواندم اجابت کردى و چون از تو درخواستى کردم عطا فرمودى و اگر تو را اطاعت کردم پاداش کامل دادى

وَ إِنْ شَکَرْتُکَ زِدْتَنِی کُلُّ ذَلِکَ إِکْمَالٌ (إِکْمَالاً) لِأَنْعُمِکَ عَلَیَّ وَ إِحْسَانِکَ إِلَیَ‏
 و اگر شکرت به‌جاى آوردم بر نعمتم افزودى همه این لطف‌ها را فرمودى تا نعمت و احسانت را بر من به حد کمال رسانى

فَسُبْحَانَکَ سُبْحَانَکَ مِنْ مُبْدِئٍ مُعِیدٍ حَمِیدٍ مَجِیدٍ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُکَ وَ عَظُمَتْ آلاَؤُکَ‏
 زهى پاک و منزه خدایى که پدید آرنده آفرینش و بازگرداننده خلقى ستوده صفات و با مجد و عزتى نام‌های مقدست پاک و نعمت‌هایت بزرگ

فَأَیَّ (فَأَیُّ) نِعَمِکَ یَا إِلَهِی أُحْصِی عَدَداً وَ ذِکْراً أَمْ أَیُّ عَطَایَاکَ أَقُومُ بِهَا شُکْراً
 پروردگارا، چه نوع از نعمت‌های بى‏حسابت به ذکر و شمار توان آورد کدام‌یک از عطاهایت را به وظیفه شکرش قیام توان کرد

وَ هِیَ یَا رَبِّ أَکْثَرُ (أَکْبَرُ) مِنْ أَنْ یُحْصِیَهَا الْعَادُّونَ أَوْ یَبْلُغَ عِلْماً بِهَا الْحَافِظُونَ‏
 درصورتی‌که نعمتت بیش از آن است که حساب‌دانان به شمار آرند یا حافظان به آن دانا شوند

ثُمَّ مَا صَرَفْتَ وَ دَرَأْتَ عَنِّی اللَّهُمَّ مِنَ الضُّرِّ وَ الضَّرَّاءِ أَکْثَرُ مِمَّا ظَهَرَ لِی مِنَ الْعَافِیَهِ وَ السَّرَّاءِ
 و باز پروردگارا، آن رنج و زیان‌ها را که از من به مرحمتت دفع کردى، بیش از آن‌همه نعمت و عافیت است که به‌ظاهر مشاهده مى‏کنم

وَ أَنَا (فَأَنَا) أَشْهَدُ یَا إِلَهِی بِحَقِیقَهِ إِیمَانِی وَ عَقْدِ عَزَمَاتِ یَقِینِی وَ خَالِصِ صَرِیحِ تَوْحِیدِی‏
 و من گواهى مى‏دهم براى خدا از خلوص و حقیقت ایمانم به عهد قلبم که از فرایض مقام یقین من است و توحیدى خالص و پاک از شایبه

وَ بَاطِنِ مَکْنُونِ ضَمِیرِی وَ عَلاَئِقِ مَجَارِی نُورِ بَصَرِی وَ أَسَارِیرِ صَفْحَهِ جَبِینِی‏
 و از باطن سر ضمیرم و از رشته‏هاى بینش نور چشم و اسرار نقش‌های جبینم

وَ خُرْقِ مَسَارِبِ نَفْسِی (نَفَسِی) وَ خَذَارِیفِ مَارِنِ عِرْنِینِی وَ مَسَارِبِ سِمَاخِ (صِمَاخِ) سَمْعِی‏
 و شکاف راه‌های نفس‌هایم و مخزن و محفظه شامه‏ام و روزنه‏هاى وصول امواج صوتى به سماخ و استخوان سامعه‏ام

وَ مَا ضُمَّتْ وَ أَطْبَقَتْ عَلَیْهِ شَفَتَایَ وَ حَرَکَاتِ لَفْظِ لِسَانِی‏
 و آنچه را هر دو لبم از بر هم نهادن مى‏پوشاند و به حرکات بى‏شمار زبانم

وَ مَغْرَزِ حَنَکِ فَمِی وَ فَکِّی وَ مَنَابِتِ أَضْرَاسِی وَ مَسَاغِ مَطْعَمِی وَ مَشْرَبِی‏
 و محل ارتباط فک بالا و فک پایینم و مکان روییدن دندان و عصب قوه ذائقه که جایگاه ادراک گوارایى طعام و شراب است

وَ حِمَالَهِ أُمِّ رَأْسِی وَ بَلُوعِ فَارِغِ حَبَائِلِ (بُلُوغِ حَبَائِلِ بَارِعِ) عُنُقِی‏
 و آن استخوان که مغز رأس من بر آن استوار است و وسعتگاهی که مکان رشته‏هاى اعصاب گردن من است

وَ مَا اشْتَمَلَ عَلَیْهِ تَامُورُ صَدْرِی وَ (جُمَلِ) حَمَائِلِ حَبْلِ وَتِینِی وَ نِیَاطِ حِجَابِ قَلْبِی وَ أَفْلاَذِ حَوَاشِی کَبِدِی‏
 و آنچه فضاى سینه من بر آن محیط است و آنجا که رشته رگ و تینم حمایل است و آنجا که پرده قلبم و قطعات اطراف جگرم بدان مرتبط است

وَ مَا حَوَتْهُ شَرَاسِیفُ أَضْلاَعِی وَ حِقَاقُ (حِقَاقِ) مَفَاصِلِی وَ قَبْضُ (قَبْضِ) عَوَامِلِی وَ أَطْرَافُ (أَطْرَافِ) أَنَامِلِی‏
 و شراسیف (دنده‏هاى) استخوان و غضروف پهلو و سربندهاى مفاصل من و قبض (و بسط) قواى عامله من و سرانگشتان من

وَ لَحْمِی وَ دَمِی وَ شَعْرِی وَ بَشَرِی وَ عَصَبِی وَ قَصَبِی وَ عِظَامِی‏
 و گوشت و خون و موى و پوست و اعصاب و ورید و شریان من و استخوان‌ها

وَ مُخِّی وَ عُرُوقِی وَ جَمِیعُ (جَمِیعِ) جَوَارِحِی‏
 و مغز و رگ و پى‏هاى من و تمام اندامم

وَ مَا انْتَسَجَ عَلَى ذَلِکَ أَیَّامَ رضَاعِی وَ مَا أَقَلَّتِ الْأَرْضُ مِنِّی وَ نَوْمِی وَ یَقَظَتِی وَ سُکُونِی وَ حَرَکَاتِ رُکُوعِی وَ سُجُودِی‏
 انساج پرده‏ها و غشاهایى که دوران شیرخوارگی‌ام منسوج شده و آنچه زمین از من در پشت خود برداشته است و خواب‌وبیداری من و آرامش و جنبش من و رکوع و سجود من

أَنْ لَوْ حَاوَلْتُ وَ اجْتَهَدْتُ مَدَى الْأَعْصَارِ وَ الْأَحْقَابِ لَوْ عُمِّرْتُهَا أَنْ أُؤَدِّیَ شُکْرَ وَاحِدَهٍ مِنْ أَنْعُمِکَ مَا اسْتَطَعْتُ ذَلِکَ‏
 که از بسیارى آن‌ها اگر به‌قصد و کوشش در ضبط آن‌ها عمرى بپردازم، طول مدت عصرها و بلکه قرن‌ها اگر عمر کنم شکر یکى از آن نعمت‌ها را نتوانم کرد

إِلاَّ بِمَنِّکَ الْمُوجَبِ عَلَیَّ بِهِ شُکْرُکَ أَبَداً جَدِیداً وَ ثَنَاءً طَارِفاً عَتِیداً
 مگر باز به نعمت دیگرت که آن نیز بر من شکرى سر از نو و ستایشى تازه واجب گرداند

أَجَلْ وَ لَوْ حَرَصْتُ أَنَا وَ الْعَادُّونَ مِنْ أَنَامِکَ أَنْ نُحْصِیَ مَدَى إِنْعَامِکَ سَالِفِهِ (سَالِفَهً) وَ آنِفِهِ (آنِفَهً)
 آرى و اگر من و تمام حساب‌دانان عالم خلقت بخواهیم نهایت نعمت‌هایت از گذشته و حال و آینده را احصاء و شماره کنیم

مَا حَصَرْنَاهُ عَدَداً وَ لاَ أَحْصَیْنَاهُ أَمَداً
 هرگز بر حساب و شماره‏اش و درک نهایتش قادر نخواهیم بود

هَیْهَاتَ أَنَّى ذَلِکَ وَ أَنْتَ الْمُخْبِرُ فِی کِتَابِکَ النَّاطِقِ وَ النَّبَإِ الصَّادِقِ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَهَ اللَّهِ لاَ تُحْصُوهَا
 هیهات کجا توانیم درصورتی‌که تو خود در کتاب ناطق قرآن (که مبین حق و حقیقت است) بیان فرمودى که اگر
خواهید که نعمت‌های خدا را به شمار آرید هرگز نتوانید

صَدَقَ کِتَابُکَ اللَّهُمَّ وَ إِنْبَاؤُکَ وَ بَلَّغَتْ أَنْبِیَاؤُکَ وَ رُسُلُکَ مَا أَنْزَلْتَ عَلَیْهِمْ مِنْ وَحْیِکَ وَ شَرَعْتَ لَهُمْ وَ بِهِمْ مِنْ دِینِکَ‏
 و البته کتاب و اخبار تو اى خدا، صدق و حقیقت است سخنى است که به پیمبران و رسولانت الهام شده و از مقام وحی‌ات نازل گردیده است و دین خود را به آن وحى و روى آن کتاب تشریع کردى

غَیْرَ أَنِّی یَا إِلَهِی أَشْهَدُ بِجَهْدِی وَ جِدِّی وَ مَبْلَغِ طَاعَتِی (طَاقَتِی) وَ وُسْعِی وَ أَقُولُ مُؤْمِناً مُوقِناً
 و علاوه بر اینکه من اى خدا، شهادت مى‏دهم با تمام توجه و کمال جدیت و به‌قدر طاعت و طاقتم وسعت فکر و معرفتم و با مقام ایمان و یقین مى‏گویم

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً فَیَکُونَ مَوْرُوثاً
 که حمد و ستایش مخصوص خدایى است که فرزند ندارد تا وارثى بر او باشد

وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی مُلْکِهِ فَیُضَادَّهُ فِیمَا ابْتَدَعَ‏
 و شریکى در سلطنت ندارد تا در ابداع و اختراعش کسى مخالفت و ضدیت کند

وَ لاَ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ فَیُرْفِدَهُ فِیمَا صَنَعَ فَسُبْحَانَهُ سُبْحَانَهُ لَوْ کَانَ فِیهِمَا آلِهَهٌ إِلاَّ اللَّهُ لَفَسَدَتَا وَ تَفَطَّرَتَا
 و قدرت کامله‏اش در صنع و ابداع محتاج به معاونت کسى نیست تا او را یارى کند منزه است خداى یکتایى که اگر جز او خدایانى بودند نظم آسمان و زمین فاسد گشتى و از هم گسیختى

سُبْحَانَ اللَّهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ الَّذِی لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ
 منزه است خداى یگانه یکتا که غنی‌بالذات است فرزندى ندارد و خود فرزند کسى نباشد و هیچ‌کس مثل و مانند او نیست

الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْداً یُعَادِلُ حَمْدَ مَلاَئِکَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ وَ أَنْبِیَائِهِ الْمُرْسَلِینَ‏
 ستایش خداى را آن‌گونه ستایش که فرشتگان مقرب و انبیاء مرسل کنند

وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى خِیَرَتِهِ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمُخْلَصِینَ وَ سَلَّمَ‏
 و درود به حبیب برگزیده او محمد خاتم پیغمبرانش و بر آل او که همه پاکان و پاکیزگان عالم و بندگان خاص خالص اویند

پس آن حضرت به سؤال شروع فرمود و به دعا اهتمام نمود و آب از دیده‏هاى مبارکش جارى بود. پس گفت‏:

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی أَخْشَاکَ کَأَنِّی أَرَاکَ وَ أَسْعِدْنِی بِتَقْوَاکَ وَ لاَ تُشْقِنِی بِمَعْصِیَتِکَ وَ خِرْ لِی فِی قَضَائِکَ‏
 اى خدا، به من آن مقام ترس و خشیت از جلال و عظمتت را عطا کن که گویا تو را می‌بینم و مرا به تقوی و طاعتت سعادت بخش و به عصیانت شقاوتمند مگردان و قضا

وَ بَارِکْ لِی فِی قَدَرِکَ حَتَّى لاَ أُحِبَّ تَعْجِیلَ مَا أَخَّرْتَ وَ لاَ تَأْخِیرَ مَا عَجَّلْتَ‏
 و قدرت را بر من خیر و مبارک ساز تا در خوش و ناخوش مقدراتت آنچه دیر مى‏خواهى بر من زودتر دوست ندارم و
آنچه زودتر مى‏خواهى دیرتر مایل نباشم

اللَّهُمَّ اجْعَلْ غِنَایَ فِی نَفْسِی وَ الْیَقِینَ فِی قَلْبِی وَ الْإِخْلاَصَ فِی عَمَلِی‏
 خدایا مرا به بى‏نیازى در نفس و یقین در قلب و اخلاص در عمل

وَ النُّورَ فِی بَصَرِی وَ الْبَصِیرَهَ فِی دِینِی وَ مَتِّعْنِی بِجَوَارِحِی وَ اجْعَلْ سَمْعِی وَ بَصَرِی الْوَارِثَیْنِ مِنِّی‏
 و نور در چشم و بصیرت در دین عطا فرما و به اعضاء و جوارحم بهره‏مند کن و گوش و چشم را دو وارث من گردان

وَ انْصُرْنِی عَلَى مَنْ ظَلَمَنِی وَ أَرِنِی فِیهِ ثَارِی وَ مَآرِبِی وَ أَقِرَّ بِذَلِکَ عَیْنِی‏
 و بر هر کس به من ظلم مى‏کند مرا یارى فرما و انتقام و تسلطم را نمودار ساز و بدان تسلط بر ظالم مرا دل‌شاد گردان

اللَّهُمَّ اکْشِفْ کُرْبَتِی وَ اسْتُرْ عَوْرَتِی وَ اغْفِرْ لِی خَطِیئَتِی وَ اخْسَأْ شَیْطَانِی‏
 اى خدا، تو غم‌هایم برطرف و عیب‌هایم مستور ساز و از خطاهایم درگذر و شیطانم را بران

وَ فُکَّ رِهَانِی وَ اجْعَلْ لِی یَا إِلَهِی الدَّرَجَهَ الْعُلْیَا فِی الْآخِرَهِ وَ الْأُولَى‏
 و ذمه‏ام (از هر حقوق) برهان و اى خداى من در دنیا و آخرت به من عالی‌ترین درجه را عطا فرما

اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ کَمَا خَلَقْتَنِی فَجَعَلْتَنِی سَمِیعاً بَصِیراً
 اى خدا، تو را ستایش مى‏کنم که به قدرت کامله مرا آفریدى، پس آنگاه شنوا و بینا گردانیدى

وَ لَکَ الْحَمْدُ کَمَا خَلَقْتَنِی فَجَعَلْتَنِی خَلْقاً (حَیّاً) سَوِیّاً رَحْمَهً بِی وَ قَدْ کُنْتَ عَنْ خَلْقِی غَنِیّاً
 و تو را ستایش مى‏کنم که چون مرا آفریدى، از لطف و عنایتى که به من داشتى خلقتم را نیکو آراستى درصورتی‌که از وجود من بى‏نیاز بودى

رَبِّ بِمَا بَرَأْتَنِی فَعَدَّلْتَ فِطْرَتِی رَبِّ بِمَا أَنْشَأْتَنِی فَأَحْسَنْتَ صُورَتِی‏
 پروردگارا، چون مرا ایجاد کردى، فطرت و طبیعتم را مقام اعتدال بخشیدى، پروردگارا، چنانکه مرا خلق کردى و صورتم زیبا نگاشتى

رَبِّ بِمَا أَحْسَنْتَ إِلَیَّ (بِی) وَ فِی نَفْسِی عَافَیْتَنِی رَبِّ بِمَا کَلَأْتَنِی وَ وَفَّقْتَنِی‏
 پروردگارا، چنانکه مرا مراقبت کردى و توفیق دادى

رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَیَّ فَهَدَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَوْلَیْتَنِی وَ مِنْ کُلِّ خَیْرٍ أَعْطَیْتَنِی‏
 پروردگارا، چنانکه به من انعام فرمودى و هدایتم کردى، پروردگارا، چنانکه مرا برگزیدى و از هر خیرم عطا نمودى

رَبِّ بِمَا أَطْعَمْتَنِی وَ سَقَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَغْنَیْتَنِی وَ أَقْنَیْتَنِی رَبِّ بِمَا أَعَنْتَنِی وَ أَعْزَزْتَنِی‏
 پروردگارا، چنانکه مرا غذا دادى و سیرابم کردى، پروردگارا، چنانکه مرا بى‏نیاز گردانیدی و سرمایه و عزت بخشیدى

رَبِّ بِمَا أَلْبَسْتَنِی مِنْ سِتْرِکَ الصَّافِی وَ یَسَّرْتَ لِی مِنْ صُنْعِکَ الْکَافِی صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
 پروردگارا، چنانکه مرا به لباس کرامت خاص در پوشانیدى و از مصنوعاتت به حد کافى در دسترس من نهادى چنانکه
این موهبت‌ها را فرمودى هم درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ أَعِنِّی عَلَى بَوَائِقِ الدُّهُورِ وَ صُرُوفِ اللَّیَالِی وَ الْأَیَّامِ‏
 و در سختی‌های روزگاران و حوادث شبان و روزان مرا یارى کن

وَ نَجِّنِی مِنْ أَهْوَالِ الدُّنْیَا وَ کُرُبَاتِ الْآخِرَهِ وَ اکْفِنِی شَرَّ مَا یَعْمَلُ الظَّالِمُونَ فِی الْأَرْضِ‏
 و از هول و خطرهاى دنیا و غم و اندوه آخرتم نجات بخش و از شر اعمال ستمکاران روى زمین محفوظم دار

اللَّهُمَّ مَا أَخَافُ فَاکْفِنِی وَ مَا أَحْذَرُ فَقِنِی وَ فِی نَفْسِی وَ دِینِی فَاحْرُسْنِی‏
 اى خدا، تو از هر چه بترسم کفایتم کن و ازآنچه هراسانم نگاهم دار و در جان و دین محافظتم فرما

وَ فِی سَفَرِی فَاحْفَظْنِی وَ فِی أَهْلِی وَ مَالِی فَاخْلُفْنِی وَ فِیمَا رَزَقْتَنِی فَبَارِکْ لِی وَ فِی نَفْسِی فَذَلِّلْنِی‏
 و در سفر نگهدارى کن و در اهل و مال مرا جانشین عطا کن و در آنچه نصیبم کردى برکت بخش و مرا در پیش خود خوار

وَ فِی أَعْیُنِ النَّاسِ فَعَظِّمْنِی وَ مِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فَسَلِّمْنِی‏
 و در چشم مردم بزرگ ساز و از شر جن و انس سلامتم دار

وَ بِذُنُوبِی فَلاَ تَفْضَحْنِی وَ بِسَرِیرَتِی فَلاَ تُخْزِنِی وَ بِعَمَلِی فَلاَ تَبْتَلِنِی وَ نِعَمَکَ فَلاَ تَسْلُبْنِی وَ إِلَى غَیْرِکَ فَلاَ تَکِلْنِی‏
 و به گناهانم رسوا مگردان و به اندیشه‏هاى باطنیم مفتضح و به عمل (ناشایسته‏ام) مبتلا مساز و نعمت‌هایت را از
من مگیر و مرا به غیر خودت واگذار مکن
دعای عرفه امام حسین (۲)

إِلَهِی إِلَى مَنْ تَکِلُنِی إِلَى قَرِیبٍ فَیَقْطَعُنِی أَمْ إِلَى بَعِیدٍ فَیَتَجَهَّمُنِی أَمْ إِلَى الْمُسْتَضْعَفِینَ لِی وَ أَنْتَ رَبِّی وَ مَلِیکُ أَمْرِی‏
 
اى خدا، مرا به که وا‌می‌گذاری به خویش و نزدیکان که از من علاقه برند یا به دور و بیگانگان که با من خشونت و نفرت آغازند یا به آنان که مرا ضعیف و ناتوان خواهند درصورتی‌که تو پروردگار من و مالک امور من هستى 
أَشْکُو إِلَیْکَ غُرْبَتِی وَ بُعْدَ دَارِی وَ هَوَانِی عَلَى مَنْ مَلَّکْتَهُ أَمْرِی‏
 به تو از غربت و ذلت خود شکایت مى‏کنم از دورى منزلم شکایت مى‏کنم و از ذلت و خواریم در مقابل کسى که او را مالک امر من گردانیدى به تو مى‏نالم


 اى خدا، پس تو بر من قهر و غضب نکن که باک از چیزى غیر معصیت تو ندارم، آن‌هم اى ذات منزه سهل است که لطف و عافیتت مرا وسیع‌تر است

فَأَسْأَلُکَ یَا رَبِّ بِنُورِ وَجْهِکَ الَّذِی أَشْرَقَتْ لَهُ الْأَرْضُ وَ السَّمَاوَاتُ وَ کُشِفَتْ (انْکَشَفَتْ) بِهِ الظُّلُمَاتُ‏
 پس از تو اى پروردگار من درخواست می‌کنم به نور جمالت بر زمین و آسمان تابش کرده و ظلمت را

/ 0 نظر / 14 بازدید